Literatuur en een gesprek over nieuws

Literatuur en een gesprek over nieuws

Zomerzinnen had dit jaar als thema ‘Het hoogste woord’

Sonja Schulte, DvhN 19 juni 2017

Afgelopen zaterdagavond kon je van Assen met de Ov-fiets naar literair festival Zomerzinnen in Amen. Dat deed bijvoorbeeld schrijver Eva Mei-jer, die vanuit Amsterdam kwam. ,,Even buiten zijn is wel fijn!’’, zei zij. Ze was niet de enige die dat die avond dacht.

Voor autolozen was er – naast de Ov-fiets – de mogelijkheid om literair festival Zomerzinnen in Amen met een pendelbus te bereiken. Na een paar minuten wachten op station Assen komt chauffeur/vrijwilliger Henk van der Meer aangelopen. ,,Tweehonderddrieëntwintig passepartouts, en twee keer vijftig dagkaarten’’, roept hij onderweg naar achteren – het bezoekersaantal dat al van tevoren kon worden ingeschat was zo’n driehonderd. Een zeer tevreden organisator Annette Timmer durft dat aan het eind van de zondag zelfs op duizend te schatten.

Rap rijdend verhaalt Henk onderweg over de verwachtingen en de verrassingen, bijvoorbeeld de spijtige mededeling dat Alfred Birney ziek was. Verder ging er weinig mis. De sfeer op het terrein is dan ook goed en men maakt dankbaar gebruik van de kleine grasheuvels overal tussenin, of de heus ervoor bedoelde loungeruimte – een open tent met zitzakken.

Het was dan ook mooi weer de afgelopen zaterdagavond, en met mooi weer is in een tent in Drenthe zijn een goed idee. Op het terrein dat zich rond café de Amer manifesteert was die neergezet, samen met een podiumpje voor de muziek en een paar kraampjes daartussen met dranken en spijs. Het legendarische bluescafé De Amer vormt de spil, maar de knusse schaapskooi aan het ene uiteinde en de grote kapschuur aan het andere, deden daar niet voor onder.

Het is nog even pauze. De Stroatklinkers, een gezellige Americana-coverband begint nu hun set, en wel met een cover van Johnny Cash. De begaafde zanger doet de stem van Cash goed na en weet daar zelfs een Dolly Parton-triller aan toe te voegen. Daarna gaan ze over op Amy McDonald. Het publiek kijkt tevreden toe en klapt na elk liedje.

Men haalt nog snel even koffie of thee, loopt even naar het toilet en daarna is er een keuze te maken: Eva Meijer in de Schaapskooi, Marcel Möring in de kapschuur, of Aafke Romeijn in De Deel? In de grote tent stroomt het alweer vol omdat daar de discussie over het hedendaagse nieuws gevoerd zal worden, het programmapunt dat wellicht het beste past bij het Zomerzinnen-thema van dit jaar ‘Het hoogste woord’. Tussen Bert Wagendorp en Marc Josten, die beiden een nogal pessimistisch boek schreven over het nieuws en onze tijd, zal een zo positief mogelijke discussie gevoerd worden onder leiding van Pieter Sijpersma, hoofdredacteur van deze krant.

Dat gesprek is inderdaad optimisch, vooral van toon. De heren vermaken zich en weten hoe ze het gesprek zo moeten voeren dat het interessant is voor het goed luisterende publiek. Dat publiek grijpt weinig in en stelt nauwelijks vragen. De thema’s zijn de thema’s waar iedereen het nu over heeft: Trump, news fatigue, feiten, framing, te veel informatie, de taak van de journalist, winstmarges.

Vervolgens verdiept het gesprek zich, naar aanleiding van het onderwerp dat het nieuws te emotioneel geworden is. ,,Hoe krijgen we die geest weer in de fles?’’, vraagt Sijpersma beide journalisten. Het antwoord daarop ligt niet zomaar klaar. Via een aantal gedachtes over social media, die als nieuwsdistributeurs, maar niet als nieuwsvervangers worden gezien, komt het gesprek vooralsnog uit op de simpele eindvraag: wat staat de nieuwsmaker nu te doen? Marc Josten antwoordt daarop: ,,Zich op feiten richten. En: Niet alleen zenden, maar ook ontvangen.’’ Wagendorp voegt daaraan toe: ,,Bescheidenheid, ijver, zoek naar duiding.’’ Hij nuanceert de ‘verwarrende tijden’ waarin we leven en zegt: ,,De feiten zijn natuurlijk hetzelfde als duizend jaar geleden. Toen stond de wereld ook in brand. Alleen weten we daar nu meer van.’’

Weer buiten lijkt dat vooralsnog in Amen nogal mee te vallen. Pendelbuschauffeur Henk staat aan een statafel met een jus na te praten. Nog even is er dus tijd voor een drankje, om daarna nog snel het pad af te lopen naar de kapschuur, die niet alleen door publiek maar ook door boerenzwaluwen wordt bezocht en waar schrijver Auke Hulst op het podium zit met boek en gitaar. Zijn heldere stem overstemt makkelijk de vogels en de koeien vlak daar tegenover in de stal, bij het publiek hoeft hij dat niet te doen: dat luistert, tevreden en geïnteresseerd.

Ook de volgende dag, zo jubelt een blije organisator aan de telefoon, liep alles gesmeerd. Wat wil je ook, met zulk weer. ,,Eindelijk! Dit was nou een echte Zomerzinnen’’, jubelt Annette Timmer.

sijpersma en co